روزهای آبی من

سلام

به برکت خونه تکونی امسال رفتم تو روزای دور کودکی.اون روزایی که همه ی زندگیم یه جعبه بود پر از خاطرات و یه عالمه یادگاری رنگارنگ.روزایی که دوست داشتم به هر بهونه ای از هرکسی یه یادگاری داشته باشم.یادم نیست این رسمو تو بچگی کی بهم یاد داد اما

اون روزایی که محمد بهم یه سوت سفالی کوچولو داد و من امشب با دیدنش چشمام پر از اشک شد.روزیکه مهدی بهم یه ساز دهنی داد.روزیکه فاطمه همه ی داشته ش رو که یه ساعت کوچولو بود تو دستام گذاشت و ازم خواست تا همیشه مواظبش باشم.اون روزا خوب یادمه وقتی میومدم اصفهان چقدر بچه ها دوروبرم بودن!اخلاقم بد نبود اما به این دلیل که از تهران میومدم دختر دایی ها و پسر دایی ها فکر میکردن هرکی از تهران بیاد لابد خیلی با کلاسه!یادمه هیچ وقت خودمو واسشون نگرفتم.یادمه هیچ وقت از این همه دوست داشته شدن سوء استفاده نکردم

یادمه وقتی میرسیدیم اصفهان اونوقت که هنوز بابا و مامان وقت نکرده بودن کیفامون رو از تو ماشین بیرون بیارن آزاده و محمد ازم میپرسیدن کی میرید؟نه به این دلیل که دوست داشتن ما از اونجا بریم به این خاطر که میخواستن بدونن چند روز با هم هستیم.و نمیدونستند چطور باید اینو بپرسند.تا میپرسیدن که کی میرید عمه شون یعنی مامانم میخندید و میگفت یعنی شما منتظرید که ما نیومده بریم؟و اونا خجالتزده میگفتند نه عمه!اما روزای باهم بودنمون چه زود میگذشت و نوبت به رفتن میرسید.اونوقت بود که اشک میرییختیم و میگفتیم ما رو از هم جدا نکنید!ما نمیتونیم بدون هم باشیم

اونوقتا چند بار اومدیم اصفهان و عزم موندن کردم.موقع رفتن پدر و مادر نتوستند حریفم بشن و به ناچار منو به مادر بزرگ سپردند و رفتند!بودنم کنار بچه ها چند روز تمدید شد!قسم میخورم تو عالم بچگی هیچ وقت مزه اون چند بار اصفهان موندنم از زیر دندونام بیرون نرفت(یادمه زندایی هم که بزرگترمون بود هیچ وقت جلومونو نگرفت و اون روزا پا به پامون بچگی کرد!مرسی زندایی مهربونم!حالا هم که ساکن اصفهان شدم بیشتر از همه هوامو داری.مرسی).اونوقت بود که تو همه ی خرابکاریا سردسته میشدم و کسی هم برای امر و نهی کردن بالا سرم نبود و اگرم بود از پسم بر نمیومد.مادربزرگ همیشه مراقبم بود و دورادور منو میپایید!موقع نماز که میشد یا هروقت که میخواست بره مسجد بهشتی دستمو میگرفت و هرطور شده منو با خودش میبرد و میگفت:ننه تو امونتی!(امانتی).خدا بیامرزدش.خدا روحشو شاد کنه

نمیدونستم ممکنه این همه ذوق منو بکشونه به اینجا که ساکن این شهر بشم و گاهگاهی دلتنگ دیدار خانوادم!نمیدونم خدا بعد از این چی تو تقدیرم قرار داده اما مثل بزرگترها دعا میکنم عاقبت بخیر شم

محمد جان اون روزها گذشت و نتونستیم بیش از این تو حال و هوای بچگی بمونیم!راستش ندیدمت تا ازدواجت رو به تو و همسر عزیزت تبریک بگم اما اینجا فرصتی شد تا بگم از خدای روزهای کودکیمون خوشبختیتون رو میخوام

سلام

دوست ندارم حالا که کمتر وقت میکنم برایتان کامنت بگذارم پشت سرم بگویید نویسنده ی وبلاگ روزها چه بی معرفت شده.اهل حاشیه سازی و دلیل تراشی هم نیستم اما این را می گویم که به خاطر اینکه با وجود شیطنت های ورووجکمان تصمیم به تکاندن خودمان و خانه و زندگی مان گرفتیم و همزمان با سربه فلک کشیدن قبض تلفنمان به علت وبگردی های شب و روز اینجانب تصمیم گرفتم خودم را از این بلای خانه مان سوز نجات دهم و درحالیکه خودم را به تخت بستم و در حال ترکم یک جمله میگویم و بس!پس فردا دخترکمان یک سال و یک ماه و یک هفته و یک روزه میشود

سلام

یکی از دوستای عزیزم ازم پرسیده بودن چرا با اینکه من یکسال از تو کوچکترم و تو(یعنی من)یکسال از من دیرتر ازدواج کردی الان تو نی نی داری؟در پاسخ به اون عزیز دلم که میخواستم تو کامنتدونی جواشون رو بدم بهتر دیدم اینجا و توی یه پست کاملتر توضیح بدم شاید سئوال دیگران هم باشه:

اولین و مهمترین دلیل اینکه من از همیشه خدا دوست نداشتم با فرزندم اختلاف سنی زیادی داشته باشم تا هم بتونم درکش کنم هم بازم بتونم درکش کنم.

دومین دلیل اینکه میخواستم زودی بزرگش کنم و برم سراغ درس و کار و زندگیم هم به قول شاعر لی لی لی لی حوضک پرش بدم بره هوا(از آب و گل دربیاد) و به علایق خودم برسم.آخه منم آدمم.خوب دل دارم دیگه.

سوم اینکه من فعلا ساکن اصفهان هستم و از خانواده پدری دور برای اینکه تو خونه تنها نباشم و کمتر احساس تنهایی کنم زود بچه دار شدم.

چهارم هم اینکه آدم بالاخره باید بچه دار شه.دیر یا زود شتریه که دمه خونه هرکسی میخوابهچه بهتر که این وظیفه خطیر و مشکلات رو زودتر پشت سر بذاره.

و اخرین دلیل اینکه اینجانب دارای یک فروند مادر شوهر فوق العاده نوه دوست هستم که ایشون درست کمتر از یک ماه بعد از عروسی من و همسرم به ما ابلاغ کردند که من(یعنی همون مادر شوشو جان)حوصله ندارم از این امامزاده برم تو اون یکی امامزاده وبهش بگم پیش خدا پادرمیونی کنه تا به شما بچه بده.

 این هم مادر شوهرم در حال گفتن متن ابلاغیه.

سلام

دیروز و امروز هرچی فال حافظ میگیرم جناب حافظ در جوابم یه چیزایی میگه عجیب غریب و کاملا بی ربط به نیتم.نمیدونم اون هم از درون بی سر وسامان من اطلاع داره یا نه.نمیدونم داره باهام شوخی میکنه یا جدی جدی سر کارم گذاشته.البته شایدم با من قهر کردهخلاصه که میترسم این بی سر وسامونی و اوضاع شلخته پلخته کار دستم بده.

یکی بیاد کمک من.دلم میخواد خونه تکونی کنم اما

یه آدم خیر برای کمک کردن تو تکوندن خونه نیاز داریم.کسی نبودددددد؟

یه چیزی هم بگم اونم اینکه خونه ما زیاد کثیف نیست.گاهی به هر بهونه ای به جونش میفتم و کمی تکون تکونش میدم.

دوباره میگم:آی ملت سلحشور آی مردم همیشه درصحنه کمک لازم دارم نبود!دعا میکنم هر کی بهم کمک کنه خدا یک در دنیا صد در آخرت بهش بده.آیکون سمیه بخت برگشته در حال دعا کردن 

سلام

چقدر بده بخاطر اینکه از آپ کردن آخرین پستت خیلی دور نشی به زور بیای و خودت رو مجبور به نوشتن کنی.نمیدونم چی بنویسم.دلم میخواد برم بیرون و بدون اینکه دلهره داشته باشم دخترکم سرما نخوره تو این هوای بارون خورده قدم بزنم و بلند فریاد بزنم دلم برا خودم تنگ شده.کاش بچه بودم.کاش اینقدر رو کارهای اطرافیانم فوکوس نمیکردم و این همه حرص نمیخوردم.وقتی مجبور باشی یه عالمه حرف رو تو خودت بریزی و دلت هم نخواد راجبشون با کسی صحبت کنی حال الان من رو پیدا میکنی.حال یه زودپز در حال انفجار

کاش اینقدر حساس و زودرنج نبودم.کاش بچه بودم.

سلام

از قدیم میگفتن

وقتی پرنده میاد تو خونه آدم لونه میکنه نشونه خوشبختی برا صاحب اون خونه به همراه داره.این سومین روز که دو تا یاکریم میان و تو جا گلی فلزی خونه تو تراس میمونن.یکیشون میشینه تو زیر گلدونی و اون یکی رو لبه ام دی اف که بعنوان محافظ خونه از دید مردم گذاشتیم اولی رو نگاه میکنه.آخه تراسمون پنجره نداره و اینطوری یه کمی محفوظش کردیم.

روز اول که اومدن با صدای هیاهوی دختری پریدن و رفتن اون روز دیگه برنگشتن.روز دوم به یادم نبودن و باصدای جارو برقی پریدن و رفتن.امروز روز سومه.خدا به خیر کنه.معلوم نیست چه جوری میخوایم پرنده بخت خودمونو بپرونیم.